Mangrove
vegetation structure
dynamics and regeneration
Thesis Philosophiae Doctor Scientiarum
Farid Dahdouh-GuebaS
Are the northernmost mangroves of West Africa viable ? - a case study in Banc d’Arguin National Park, Mauritania -
Dahdouh-Guebas, F. & N. Koedam.
Laboratory
of General Botany and Nature Management, Mangrove Management Group, Vrije Universiteit
Brussel, Pleinlaan 2, B-1050 Brussels, Belgium.
Abstract
In the Parc National du Banc d’Arguin
(PNBA) in Mauritania, the
mangroves of the West-African coast reach their northernmost distribution and
comprise exclusively Avicennia
germinans. As a
biogeographically marginal, monospecific mangal in an area where freshwater availability
has decreased over the last decades, concern about the survival of the mangroves, has been
expressed. As yet, a description was lacking
and no data regarding the fitness of A. germinans
in the PNBA were available.
The mangrove and associated vegetation nearby
Cape Timiris (southern border of
the PNBA) was mapped in January
1998 and described for the adult, young and juvenile vegetation layer, along the lagoon
perimeter of about 4 km. Physiognomic aspects
of the mangroves were compared with those of a mangrove formation on the tidal island of
Eizin further North and with those of the northernmost mangrove system, in Iouik. Three
different formations were found (tall trees, wide trees and shrubs) with ‘trees’
as small as 30 cm flowering profusely. There
were no site-related differences in leaf morphological characteristics. Propagules were available in large numbers but
germinated successfully only where protected from the main Sahara wind currents and from
the sun. Experiments to investigate the
effects of predation or aridity (air exposure) on germination showed an absence of
predator influences and that drought did affect viability of propagules. Release of propagules at the time of spring tides
may favour colonisation of new areas. Future
management plans can consider the collection and broadcasting of fresh propagules, as well
as favouring free play of hydrodynamics (incl. flooding breaching of barries) in the system.
Except for inappropriate topographical conditions (mangroves growing in terrestrial locations, with little chance for propagule survival) A. germinans did not show signs of reduced vitality at its biogeographical limit.
Keywords : mangrove, Avicennia germinans, physiognomy, regeneration, predation, biogeography, Mauritania.
Presented at the Shallow Tropical Waters and Humans Conference, 1-16 April 1999, Naivasha, Kenya, and at the 15th Biennial International Conference of the Estuarine Research Foundation "Where THE River Meets the Sea", 25-30 September 1999, New Orleans, U.S.A.
Published in Hydrobiologia 458 : Science and the Sustainable Management of Shallow Tropical Waters. D. Harper, R. Boar, M. Everard & P. Hickley (eds.), Kluwer Academic Publishers, Dordrecht, The Netherlands: 241-253.
This page is maintained by Farid Dahdouh-Guebas, fdahdouh@vub.ac.be
Zijn de meest noordelijke
mangroven van West Afrika leefbaar ? - een case study in het Banc d’Arguin National
Park, Mauretanië –. In het Parc
National du Banc d’Arguin (PNBA) in
Mauretanië, bereiken de mangroven van de Westafrikaanse kust hun Noordelijke areaalgrens
en bestaan uitsluitend uit Avicennia germinans. Zijnde
een biogeografisch marginale, monospecifieke mangrove in een gebied waar de voorziening
van zoet water gedurende de laatste decennia is gedaald, ontstond bezorgdheid over de
leefbaarheid van de mangroven. Tot nog toe
ontbrak een beschrijving van de mangrove en waren er geen gegevens over de fitness van A. germinans in de PNBA.
De mangrove en ge-associeerde vegetatie nabij Cape Timiris (zuidgrens van
de PNBA) werd in kaart gebracht in januari 1998 en
beschreven voor de volwassen, de jonge en de juveniele vegetatielaag, langs de 4 km lange
omtrek van de lagune. Fysionomische aspecten
van de mangroven werden vergeleken met diegene van een mangroveformatie van het
getijde-eiland Eizin verder noordwaarts en met die van het meest noordelijke
mangrovesysteem, in Iouik. Drie verschillende formaties werden gevonden (hoge
bomen, brede bomen en struiken) met ‘bomen’ van slechts 30 cm hoog die echter
overvloedig bloeien. Er waren geen
site-gekoppelde verschillen in bladkenmerken. Propagulen
waren voorradig in grote getale maar overleefden enkel waar beschermd tegen de voorname
windrichtingen van de Sahara and tegen de zon. Experimenten
om de effecten van predatie of ariditeit (blootstelling aan de lucht) op de ontkieming te
onderzoeken toonden een afwezigheid van predatorinvloeden en dat droogte de leefbaarheid
van de propagulen aantastten. Val van de
propagulen tijdens springtij kan de kolonisatie van nieuwe gebieden in de hand werken. Toekomstige beheerplannen moeten de inzameling en
uitstrooiing van verse propagulen, evenals de vrije loop van de hydrodynamiek (incl.
overstroming, breken van barrieres) in het systeem beschouwen.
Behalve ongeschikte topografische condities (mangroven die groeien in terrestrische locaties, met weinig kans op overleving voor de propagulen) toonde A. germinans geen tekenen van een gereduceerde vitaliteit aan zijn biogreografische areaalgrens.