Communicatiewetenschappen

Studeer je Communicatiewetenschappen aan de VUB, dan studeer je communicatie waar ze lééft. Openbare en commerciële omroepen op een paar metrohaltes, regering, reclame en marketing in de binnenstad, (na Washington) het grootste aantal journalisten ter wereld, mediabedrijven- en organisaties om elke hoek? Welkom in Brussel, hoofdstad van de communicatie.

Lees verder

Studenten vertellen

Ergens heb ik altijd al geweten dat ik in Brussel wilde studeren, het is een echte stad met mooie en minder mooie kanten, en die laatsten maken het zo interessant. Er is ook veel te doen in en rond Brussel. Feestjes, kunst, cultuur. Bovendien staat communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel hoog aangeschreven, dus dat zijn twee vliegen in één klap. Toen ik in het zesde jaar op een infodag over de campus liep, scheen de zon en floten de vogels. Ik liep op de esplanade, at een broodje in het restaurant… en ik was verkocht. Ook ligt het centrum van Brussel op een boogscheut, dankzij de metro of de tram. 
Mijn favorietje plekje op de campus is het dak van het B-gebouw: een prachtig panorama en in de zomer een leuke plek om te zitten. In de stad ga ik graag naar de vele, leuke winkeltjes in en rond de Dansaertstraat.

"Het klinkt allemaal heel tragisch en is het ook"

Anouk Delafortrie ging na haar studies Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel aan de slag bij Artsen zonder Grenzen (AzG). Momenteel werkt ze als International Information Coördinator bij AzG Internationaal in Genève.

Als kind groeide ik op in het ‘Biafra-tijdperk’. De beelden op televisie van de hongersnood daar maakten een grote indruk op mij. Een mix van afkeer voor onrechtvaardigheid, fascinatie voor oorlog, graag schrijven, dolgraag reizen en wellicht ook toeval heeft me de humanitaire richting ingeduwd. Maar eigenlijk wilde ik graag oorlogscorrespondent worden. Via een vriend ben ik halftijds als persattaché bij AzG begonnen. Mijn baas en eerste werkmentor was Gerda Bossier, eveneens ex-VUB’ster. Ze was bevlogen en passioneel, maar overleed helaas enkele jaren terug.

Momenteel werk ik op het internationaal hoofdkantoor van AzG in Genève waar ik de informatie en communicatie coördineer, wat een hele uitdaging is. AzG kent immers een intense debatcultuur en meningen durven nogal eens verschillen, maar dat zien we als een pluspunt. Mijn job is behoorlijk gevarieerd. Het gaat van het coördineren van het internationale jaarverslag van onze activiteiten in meer dan 70 landen over crisiscommunicatie tot het gaande houden van de dialoog en communicatie tussen de verschillende afdelingen.

Daarnaast assisteer ik de internationale voorzitter van AzG bij publieke gelegenheden. Bijvoorbeeld zoals toen onze organisatie in Jordanië uit handen van Koningin Noor de ‘King Hussein Humanitaire Leiderschapsprijs’ kreeg. Maar ik ga ook nog als persattaché de baan op. In augustus was ik in de Afghaanse hoofdstad Kaboel om een persconferentie te organiseren. We kondigden er het vertrek van AzG aan als gevolg van de moord op vijf van onze collega's waaronder de Belgische Hélène de Beir. Ik werkte vanuit een kantoortje waar Hélène's naamkaartje nog hing. Ik kende haar niet, maar heb enorm veel respect voor haar en het werk dat ze deed. Een maand later bezocht ik de Darfoer-regio in Soedan waar een systematische zuiveringspolitiek geleid heeft tot hongersnood, dood, verkrachting en het massaal op de vlucht slaan van de bevolking. Een situatie die trouwens nog steeds voortduurt.

"De taak van AzG is niet alleen medisch te helpen, maar ook te getuigen over noodsituaties die zich ver weg van de camera's afspelen"

Als communicator is het niet altijd evident om je nuttig te voelen wanneer je cameraploegen rondleidt in voedselcentra voor ernstig ondervoede kinderen, of zelf interviews afneemt en de dokters en verpleegsters van hun werk houdt. Maar de taak van AzG is niet alleen medisch te helpen, maar ook te getuigen over noodsituaties die zich ver weg van de camera's afspelen. Zo ging mijn baas Rowan Gillies, de huidige internationale voorzitter van AzG, tijdens de maand januari aan de slag in een AzG-ziekenhuis in Bunia in het oosten van de Democratische Republiek Congo. Al leken Indonesië en Sri Lanka gezien de tsunami misschien een evidentere plek. Ondertussen zagen hij en de teams in de stad Bunia iedere week 40 verkrachte meisjes en vrouwen die hulp zochten bij AzG. In deze streken bevechten de milities elkaar in dienst van anderen die hun hand willen leggen op natuurlijke rijkdommen. Zij hebben baat bij de continue destabilisatie. Het zijn echter de gewone mensen die de eerste slachtoffers zijn van het gruwelijke geweld dat bovenop de problemen zoals honger en ziekte komt.

Je mag niet te delicaat of gevoelig zijn voor dit werk. Je ziet mensen op hun zwakst, als speelbal of slachtoffer van hun medemens. Sommige herinneringen zijn onuitwisbaar. 18-jarige soldaten aan het front in het door Armenië en Azerbeidjan betwiste Nagorno-Karabagh die als kanonnenvlees dienden. De Rwandese kinderen die door hun buren voor het leven verminkt werden en nu zonder armen of benen verder moeten. De straatkindjes in Manilla die al op hun vierde alle vertrouwen in volwassenen hebben verloren, die het huis zijn uitgegooid of -gevlucht en die geëxploiteerd worden door de maffia.

"Je ziet mensen op hun zwakst, als speelbal of slachtoffer van hun medemens. Sommige herinneringen zijn onuitwisbaar."

En soms als je het niet verwacht of wil dat je emoties de bovenhand nemen, gebeurt het toch. Toen ik in september in Darfoer was, kwam ik vaak in één van de voedingscentra van AzG in het vluchtelingenkamp Kalma. Er lag een wat ouder meisje van zes jaar met een prachtig gezichtje, maar een uitgemergeld lichaampje van nog geen 5kg. Haar zusje van negen zorgde voor haar. Je zag dat ze verschrikkelijk leed, alles leek pijn te doen, ze wilde niet meer drinken. Ik voelde me machteloos, woedend en verschrikkelijk triest. Maar wat toen bijna onmogelijk leek, gebeurde. Ze werd beetje bij beetje beter.

Het klinkt allemaal heel tragisch en is het ook, maar ter plaatse zie je niet alleen de miserie zoals je die op televisie ziet. In die kampen merk je ook vreugde op, kinderen die spelen, lachen en naar de ‘kahwaja's’ – de blanken – wuiven. En je ziet de vastbeslotenheid van mensen die desondanks ze alles verloren hebben hun leven opnieuw in handen nemen.

Risico’s en gevaar zijn inherent aan het werken in conflictgebieden zonder gewapende escortes. Er zijn doorheen de jaren meerdere incidenten geweest, en sinds het ontstaan van AzG in 1971 zijn er 8 internationale vrijwilligers overleden als gevolg van een aanslag of ander geweld. Dit is te veel, maar we beseffen dat ons neutraal karakter of het feit dat we onpartijdige humanitaire hulpverleners zijn ons niet noodzakelijk beschermt. Toch is het zo dat gezien het aantal landen en crisissituaties waarin we werken, AzG tot voor het Afghanistan-incident (drie internationale en twee lokale medewerkers werden er vermoord), redelijk gespaard is gebleven.  Wij hopen dat ons medisch werk dicht bij de bevolking een zekere garantie biedt voor onze veiligheid en we hierdoor ook voeling houden met wat de gevaren zijn.”

(Interview 5 april 2005)

"Voor een goede verslaggeving moet je afstand kunnen nemen"

Ondanks haar lange Dutroux-marathon vond VRT-journaliste Caroline Van Den Berghe even de tijd om het VUB-Akademosteam te woord te staan. In 1992 studeerde Caroline af als licentiaat communicatiewetenschappen aan de VUB. “Mijn studentenperiode aan de VUB was fantastisch. Ik koester veel fijne herinneringen. De vrienden, de vakken, het uitgaan… zelfs het studeren! Ik zou het zo weer overdoen.”

“In mijn laatste jaar aan de VUB wist ik dat ik journaliste wilde worden. Ik werkte tijdens mijn studies als vrijwilligster bij een lokale radio aan de kust en voelde het kriebelen… dit was iets voor mij.” Na haar studies ging Caroline aan de slag op de redactie van Radio 2 West-Vlaanderen en werkte ze ook als correspondente voor ondermeer het persagentschap Belga. “Ik heb zelfs even op de sportredactie van Het Volk gewerkt.” Vanaf 1994 volgt dan het televisiewerk. “Van ’94 tot ’99 was ik verslaggeefster bij WTV, de regionale zender in het zuiden van West-Vlaanderen. Daar heb ik heel wat televisie-ervaring opgedaan. Na vijf jaar regionale televisie zette ik de stap naar de VRT. Ik solliciteerde er spontaan en werd opgeroepen voor een wervingsexamen. Een echt uitgestippeld parcours was het dus niet. Werken voor de televisieredactie van de VRT is wel altijd mijn droom geweest.”

"Ik koester veel fijne herinneringen. De vrienden, de vakken, het uitgaan… zelfs het studeren!"

Vele VUB-afgestudeerden vinden hun weg naar de openbare omroep. De VRT is niet alleen een naaste buur van onze universiteit, er gebeurt ook veel communicatiegericht onderzoek in samenwerking met de openbare omroep. Bovendien was onze oud-rector Els Witte een tijdlang voorzitter van de Raad van Bestuur van de VRT. “Op de VRT had ik soms contact met Robin Janssens, ook een oud-VUB-er, die intussen naar VTM verhuisd is. Ook klasgenoot Stefan Ackermans heeft hier als presentator van de Afrekening op Studio Brussel veel ervaring opgedaan en heeft nu zijn eigen muziekstation, 4FM, samen met enkele andere VUB-ers opgericht. Maar ook in de administratie vertoeven vele VUB-afgestudeerden. Met de projectadviseur van Aimée Van Hecke, Elke Van Soom, bijvoorbeeld sla ik in de gang wel eens een korte babbel. En ik heb natuurlijk ook veel contact met Mark Morren, eveneens een oud-VUB-er, die voor Radio 1 verslag uitbrengt over het proces Dutroux.”

Tel daarbij het feit dat onlangs in een in Job@ verschenen top vijftien van meest aantrekkelijke werkgevers de openbare omroep de vierde stek bezet en je denkt al gauw aan een droomjob in een droombedrijf. Hoewel:  “Nieuws maken en vooral zoeken, neemt nogal wat tijd in beslag. Je weet vooraf nooit wat de dag zal brengen. Met als gevolg dat mijn sociaal leven er soms wat bij inschiet. Bioscoopafspraken of etentjes kan ik niet altijd nakomen. Dat ontgoochelt mensen wel eens. Maar ik probeer dat op andere momenten weer goed te maken”, aldus Caroline.

"Blijkbaar is er nog altijd een zekere afstand tussen een journalist en de kijkers."

“Ik, een publiek figuur? Dat valt wel mee. Als mensen mij al op straat zouden herkennen dan komen ze geen handtekeningen of zo vragen hoor (lacht). Blijkbaar is er nog altijd een zekere afstand tussen een journalist en de kijkers. Als presentator van een amusementsprogramma is dat wellicht anders. Ik kan nog altijd rustig op café gaan.”

Het proces Dutroux laat haar niet onverschillig. “Het proces is erg zwaar. Als journalist volg je alles vanop de eerste rij. En hoewel ik het dossier natuurlijk al kende, raken de gedetailleerde verhalen van de advocaten mij diep. Delen uit de brieven van Sabine Dardenne bijvoorbeeld. Of toen onderzoeksrechter Langlois vertelde dat An en Eefje levend werden begraven… Dan moet je toch echt wel even slikken. En de koelheid van Marc Dutroux is schokkend. Maar voor een goede verslaggeving moet je afstand kunnen nemen. Je mag betrokken zijn, maar niet partijdig.”

(Interview 14 april 2004)

"Ik ben welgeteld één jaar een modelstudent geweest"

Toen ik aan mijn studies begon, had ik eigenlijk een heel andere carrière voor ogen. Ik woonde aan de kust en ging in Kortrijk geneeskunde studeren. Maar dat is slecht afgelopen en ik wilde een heel andere weg inslaan. Ik had het wel gehad met de K.U.Leuven en ook Gent trok me niet zo aan omdat het zo groot en onpersoonlijk leek. Ik heb dan resoluut voor Brussel gekozen, voor de Vrije Universiteit Brussel. Het was een kleinere universiteit, waar de proffen letterlijk en figuurlijk erg dicht bij de studenten stonden, en dat vind ik een enorme troef. Ook de vrije gedachte heeft me altijd erg aangesproken.

Ik heb pas op het laatste nippertje beslist welke richting ik zou kiezen. Ik wilde weg uit het wetenschappelijke, hoewel dat altijd mijn dada geweest was. En omdat ik altijd graag heb gelezen en geschreven, koos ik voor Communicatiewetenschappen. Dat was toen een betrekkelijk nieuwe richting, die je alleen in Brussel vanaf de eerste kandidatuur kon volgen. In andere universiteiten moest je je kandidatuur in een andere richting doen, zoals Pol & Soc.

Het eerste jaar was ik een modelstudent. En daarna was het gedaan (lacht). Ik engageerde me in zoveel verschillende projecten, dat mijn studies er soms wat bij inschoten. Ik schreef voor de studentenkrant De Moeial, was lid van de VVS (Vlaamse Vereniging van Studenten, red.), zat in het BSG-bestuur en ook nog eens in de raad van beheer van de universiteit. Ik heb wel mijn portie cafébezoeken gehad, maar eigenlijk niet buitensporig veel. Brossen deed ik wel veel; ik denk dat ik in mijn twee licentiejaren hooguit twee of drie keer naar de les ben geweest. Dat kon toen nog, omdat de opleiding een stuk theoretischer was dan vandaag. Door al mijn activiteiten begon ik ieder jaar hopeloos te laat te studeren voor de examens, met als resultaat dat ik elk jaar een tweede zit had. Telkens hooguit drie vakken of zo, maar wel meteen de zwaarste kleppers.

Studentikoos was ik voor geen meter. Ik had geen klak en geen labojas. Ik was in Kortrijk wel gedoopt en gebruikte dit handig als excuus om mij op de VUB niet te moeten laten dopen. Omdat ik geen klak had, was er toch wel enige druk om mij te laten dopen. Ik had er niet echt iets op tegen, maar het zei me gewoon niet zoveel. Ik ben tweemaal naar een cantus geweest, uit nieuwsgierigheid. Het was leuk voor een keer, maar niet iets om iedere week opnieuw te doen, vond ik.

"In mijn studententijd heb ik alle hoekjes van Brussel verkend"

Ik herinner me dat ik altijd met plezier van mijn kot naar de campus liep. Vanaf de boulevard kwam je telkens zo’n groene vallei tegemoet, een soort oase van rust waar vreemd genoeg toch ook altijd wel iets te beleven viel. Maar ik trok ook graag met mijn vrienden naar de stad, naar cafeetjes of evenementen. Ik heb zelfs nog een hele blok in de Falstaff naast de Beurs doorgebracht. Ik studeerde er in een rustig hoekje; er zat in die tijd bijna niemand, behalve enkele oude dametjes. Er waren nog geen toeristen en het plafond kwam bijna naar beneden van ouderdom. In die tijd plakten veel studenten echter nog vaak op en rond de campus. Dat heb ik nooit begrepen, want net in mijn studententijd heb ik alle hoekjes van Brussel verkend. Dat is zo meegevallen dat ik er ben blijven wonen.

Ik was al vrij snel gebeten door de microbe van de journalistiek. Ik herinner me nog levendig mijn eerste interview voor de Moeial. Jules Deelder en Jan Lauwers kwamen optreden op de campus en ik mocht hen achteraf interviewen met een vriendin. Ze hadden geen zin om door twee onnozele studentjes geïnterviewd te worden en lieten dit duidelijk merken. Deelder had net voor het gesprek een shot heroïne gezet en zakte tijdens het interview almaar dieper weg (lacht). En Lauwers was verveeld en zat opzettelijk met zijn pint over de tafel te schrapen vlak naast onze recorder, zodat we achteraf op onze opnames enkel het geruis van zijn glas konden horen. De sfeer werd alsmaar grimmiger en op het einde liep iedereen boos weg. Maar op een vreemde manier vond ik het toch een interessante ervaring. Achteraf merkte ik ook dat het uitschrijven van de tekst erg goed ging en toen wist ik dat de journalistiek wel mijn ding was (lacht).

(Interview 14 juni 2010)


OVERTUIGD OM TE KOMEN STUDEREN AAN DE VUB?

Start je inschrijving nu!

Internationale kansen

Communicatiewetenschappen, dat is natuurlijk ook je talenkennis vergroten en je wereld verruimen. In de hoofdstad, waar je zomaar op straat een nieuwe taal kan oppikken of een andere cultuur leert kennen. Of in de VUB-aula’s, waar je dankzij onze internationale masters ook Engelstalige vakken volgt en internationale collega’s ontmoet.

ERASMUS+: naar elders in Europa

Mag het wat verder zijn? Dan kan je ook een deel van je opleidingstraject in het buitenland volgen via het Erasmus+ programma. Binnen de opleiding Communicatiewetenschappen kan je op Europese uitwisseling naar maar liefst 17 steden in 15 landen. Een inspirerende buitenlandse ervaring die niet enkel voor die paar gelukkigen is weggelegd. Net omdat we weten hoe belangrijk een internationale studie-ervaring is voor je persoonlijke en academische vorming, maar ook voor je professionele carrière, zetten we ons elk academiejaar opnieuw in voor een slaagkans van honderd procent. Met andere woorden: Ben je geslaagd voor je communicatiewetenschappelijke vakken en wil je op Erasmus? Dan kan je op Erasmus. Meer nog, negentig procent van onze studenten belandt ook nog eens op de bestemming van z’n eerste keuze. Mooi, toch?

Marloes ruilde Brussel in voor Tartu, Estland. Ze volgde er vier vakken die ze aan het begin van het semester naar eigen interesse mocht uitkiezen: “Wellicht is Estland een wat ongewone keuze, maar dat vond ik net zo interessant. Het is eens wat anders dan Spanje of Italië. Tartu bleek de perfecte studentenstad: levend, met een bruisend uitgaansleven, een goede universiteit en de perfecte grootte voor een internationale student. Groot genoeg om je niet te vervelen, klein genoeg om alles te voet af te leggen en veel mensen te leren kennen.”

SCOM Erasmus+

International Exchange Destinations: op uitwisseling buiten Europa

Naast het Erasmus+-programma heb je ook nog andere internationale mogelijkheden, naar maar liefst 16 bestemmingen buiten Europa, zoals China, Zuid-Korea, Zuid-Afrika, Chili of Washington. Washington? Wel ja: een érg gegeerde bestemming, maar toch krijgen we er elk jaar opnieuw een beurs te pakken. Gewoon, omdat we er ons uiterste best voor doen.

Brenda beleefde een mini American Dream in Washington D.C., dankzij het The Washington Center for Internships and Seminars. Ze volgde er workshops en enkele vakken en liep stage bij de Hispanic Heritage Foundation: “Ik dook er bijna vier maanden lang in het dagelijkse leven als student, toerist én werknemer. Zo ontmoette ik in Washington D.C. mensen die ik nooit meer zal vergeten, maar leerde ook mezelf, de stad en de wereld beter kennen. Het was een onbeschrijflijk en leerrijk avontuur en ik ben eeuwig dankbaar dat ik het mocht meemaken.”

Communicatiewetenschappers veroveren de wereld

Een actueel en gedetailleerd overzicht van alle EU en non-EU bestemmingen binnen de exchange programma’s? Of gewoon meer weten? Stuur een mailtje naar exchange.outgoing@vub.ac.be.

Na je opleiding

Afgestudeerd? Dan ben je klaar om je eerste stappen op de arbeidsmarkt te zetten. Of je kan natuurlijk nog verder studeren. Of als onderzoeker aan de slag gaan. Het is vast leuk om te weten dat je met een diploma in de Communicatiewetenschappen dus carrièreperspectieven zat hebt. Een recent onderzoek bij onze alumni (afstudeerjaren 1990 - 2015) wijst namelijk uit dat de jobs waarin VUB-communicatiestudenten terechtkomen erg gevarieerd zijn. Zo gaat het grootste deel na de opleiding aan de slag in functies binnen sectoren als marketing, PR, reclame, telecom/IT, communicatie, wetenschappelijk onderzoek, overheid en politiek. Ook carrièrepaden in de audiovisuele sector, culturele, radio- en publiciteitssector of geschreven pers worden druk bewandeld. Daarnaast valt het op dat heel wat van onze alumni in totaal andere sectoren, zoals de financiële sector, het onderwijs en HR werkzaam zijn. Nog concreter? Akkoord. We zetten even de vaakst voorkomende jobuitwegen voor een VUB-communicatiewetenschapper op een rij. (bron: OVP Rapport, 2016)

 Reclame-, PR- en marketingsector

  • Sociale media verantwoordelijke
  • Digitale strateeg
  • Online marketingmanager
  • Communicatieverantwoordelijke
  • Reclameadviseur
  • Events en promotie medewerker
  • Projectcoördinator

 Radio-, televisie- en nieuwssector

  • Redacteur
  • Reportagemaker
  • Persverantwoordelijke

 Telecomsector

  • Productmanager
  • IT-consultant (bv. omgaan met digitale veranderingen en journalistieke innovatie)
  • Onderzoeker op een R&D-afdeling
  • Communicatiemedewerker

 Onderzoek en onderwijs

  • Wetenschappelijk onderzoeker
  • Marktonderzoeker
  • Leerkracht

Overheid en politieke sector

  • Beleidsadviseur (bv. medewerker strategisch team)
  • Beleidsmedewerker
  • Woordvoerder
  • Kabinetsmedewerker

Culturele sector

  • Centrumverantwoordelijke
  • Communicatiemedewerker

 

Zaakvoerders en zelfstandigen in al deze verschillende sectoren

Na je opleiding

Phd

Masterdiploma op zak, maar niet meteen zin om de academische wereld te verlaten? Tijdens je studies op een onderwerp gebotst dat je mateloos kan blijven boeien? Een problematiek die je helemaal wilt uitdiepen? Een onderzoeksdomein waarin jij expert wilt worden? Als doctoraatsstudent voer je minstens 4 jaar lang voltijds onderzoek uit aan de universiteit, onder leiding van een promotor. Ook de combinatie met een lesopdracht als assistent behoort tot de mogelijkheden. Meer weten? (link naar doctoreren op vub)

Eerste stap op de arbeidsmarkt

We stomen jou op de best mogelijke manier klaar voor elk van de loopbaanperspectieven die een masterdiploma in de Communicatiewetenschappen je biedt. Om de meest complete communicatiewetenschapper in jou naar boven te halen, stellen we dan ook voortdurend de match tussen de academische opleiding en het professionele werkveld in vraag. Wat moet een communicatiewetenschapper weten? Wat moet hij kunnen? We reiken je daarom, naast een opleiding tot kritische wetenschapper een brede waaier aan relevante en praktijkgerichte (communicatie)vaardigheiden aan. Zo ben je klaar om je eerste stappen op de arbeidsmarkt te zetten.

Je wil het professioneel helemaal maken? De VUB staat je enthousiast bij, met onder andere workshops en netwerkevents, permanente vormingen en startersseminaries, een eigen Career Center, hulp en tips bij sollicitaties, enzovoort. Kortom, alles voor een carrière als hoogvlieger.

Blijven studeren

Na het behalen van je bachelordiploma Communicatiewetenschappen, kan je doorstromen naar vier eenjarige masterprogramma’s: Media, internet & globalisering, Media & cultuur, Media, journalistiek & politiek en Media, strategische communicatie & marketing.

Maar ook na het behalen van je masterdiploma Communicatiewetenschappen kan je nog verder studeren. Master-na-master-opleidingen (MaNaMa’s) als de Specifieke Lerarenopleiding in de humane wetenschappen, Bedrijfskunde of European integration and development.

Studeren is niet langer beperkt tot één fase in het leven. De VUB heeft daarom een groot aanbod van opleidingen die je kan combineren met een baan. Op de hoogte blijven van de ontwikkelingen in je vakgebied en je toekomst gaaf houden? Kies voor de combinatie ‘Werken en studeren’ aan de VUB.

Infopunt Studenten

+32-2-6292010
info@vub.ac.be

StudieBegeleidingsCentrum (SBC)

+32-2-6292306
begeleiding@vub.ac.be

StudentenAdministratieCentrum (SAC)

sac@vub.ac.be

Faculteitssecretariaat Economische en Sociale Wetenschappen & Solvay Business School

+32-2-6292508
faces@vub.ac.be