Communicatiewetenschappen

Studeer je Communicatiewetenschappen aan de VUB, dan studeer je communicatie waar ze lééft. Openbare en commerciële omroepen op een paar metrohaltes, regering, reclame en marketing in de binnenstad, (na Washington) het grootste aantal journalisten ter wereld, mediabedrijven- en organisaties om elke hoek? Welkom in Brussel, hoofdstad van de communicatie.

Lees verder

Studenten vertellen

"Het klinkt allemaal heel tragisch en is het ook"

Anouk Delafortrie ging na haar studies Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel aan de slag bij Artsen zonder Grenzen (AzG). Momenteel werkt ze als International Information Coördinator bij AzG Internationaal in Genève.

Als kind groeide ik op in het ‘Biafra-tijdperk’. De beelden op televisie van de hongersnood daar maakten een grote indruk op mij. Een mix van afkeer voor onrechtvaardigheid, fascinatie voor oorlog, graag schrijven, dolgraag reizen en wellicht ook toeval heeft me de humanitaire richting ingeduwd. Maar eigenlijk wilde ik graag oorlogscorrespondent worden. Via een vriend ben ik halftijds als persattaché bij AzG begonnen. Mijn baas en eerste werkmentor was Gerda Bossier, eveneens ex-VUB’ster. Ze was bevlogen en passioneel, maar overleed helaas enkele jaren terug.

Momenteel werk ik op het internationaal hoofdkantoor van AzG in Genève waar ik de informatie en communicatie coördineer, wat een hele uitdaging is. AzG kent immers een intense debatcultuur en meningen durven nogal eens verschillen, maar dat zien we als een pluspunt. Mijn job is behoorlijk gevarieerd. Het gaat van het coördineren van het internationale jaarverslag van onze activiteiten in meer dan 70 landen over crisiscommunicatie tot het gaande houden van de dialoog en communicatie tussen de verschillende afdelingen.

Daarnaast assisteer ik de internationale voorzitter van AzG bij publieke gelegenheden. Bijvoorbeeld zoals toen onze organisatie in Jordanië uit handen van Koningin Noor de ‘King Hussein Humanitaire Leiderschapsprijs’ kreeg. Maar ik ga ook nog als persattaché de baan op. In augustus was ik in de Afghaanse hoofdstad Kaboel om een persconferentie te organiseren. We kondigden er het vertrek van AzG aan als gevolg van de moord op vijf van onze collega's waaronder de Belgische Hélène de Beir. Ik werkte vanuit een kantoortje waar Hélène's naamkaartje nog hing. Ik kende haar niet, maar heb enorm veel respect voor haar en het werk dat ze deed. Een maand later bezocht ik de Darfoer-regio in Soedan waar een systematische zuiveringspolitiek geleid heeft tot hongersnood, dood, verkrachting en het massaal op de vlucht slaan van de bevolking. Een situatie die trouwens nog steeds voortduurt.

"De taak van AzG is niet alleen medisch te helpen, maar ook te getuigen over noodsituaties die zich ver weg van de camera's afspelen"

Als communicator is het niet altijd evident om je nuttig te voelen wanneer je cameraploegen rondleidt in voedselcentra voor ernstig ondervoede kinderen, of zelf interviews afneemt en de dokters en verpleegsters van hun werk houdt. Maar de taak van AzG is niet alleen medisch te helpen, maar ook te getuigen over noodsituaties die zich ver weg van de camera's afspelen. Zo ging mijn baas Rowan Gillies, de huidige internationale voorzitter van AzG, tijdens de maand januari aan de slag in een AzG-ziekenhuis in Bunia in het oosten van de Democratische Republiek Congo. Al leken Indonesië en Sri Lanka gezien de tsunami misschien een evidentere plek. Ondertussen zagen hij en de teams in de stad Bunia iedere week 40 verkrachte meisjes en vrouwen die hulp zochten bij AzG. In deze streken bevechten de milities elkaar in dienst van anderen die hun hand willen leggen op natuurlijke rijkdommen. Zij hebben baat bij de continue destabilisatie. Het zijn echter de gewone mensen die de eerste slachtoffers zijn van het gruwelijke geweld dat bovenop de problemen zoals honger en ziekte komt.

Je mag niet te delicaat of gevoelig zijn voor dit werk. Je ziet mensen op hun zwakst, als speelbal of slachtoffer van hun medemens. Sommige herinneringen zijn onuitwisbaar. 18-jarige soldaten aan het front in het door Armenië en Azerbeidjan betwiste Nagorno-Karabagh die als kanonnenvlees dienden. De Rwandese kinderen die door hun buren voor het leven verminkt werden en nu zonder armen of benen verder moeten. De straatkindjes in Manilla die al op hun vierde alle vertrouwen in volwassenen hebben verloren, die het huis zijn uitgegooid of -gevlucht en die geëxploiteerd worden door de maffia.

"Je ziet mensen op hun zwakst, als speelbal of slachtoffer van hun medemens. Sommige herinneringen zijn onuitwisbaar."

En soms als je het niet verwacht of wil dat je emoties de bovenhand nemen, gebeurt het toch. Toen ik in september in Darfoer was, kwam ik vaak in één van de voedingscentra van AzG in het vluchtelingenkamp Kalma. Er lag een wat ouder meisje van zes jaar met een prachtig gezichtje, maar een uitgemergeld lichaampje van nog geen 5kg. Haar zusje van negen zorgde voor haar. Je zag dat ze verschrikkelijk leed, alles leek pijn te doen, ze wilde niet meer drinken. Ik voelde me machteloos, woedend en verschrikkelijk triest. Maar wat toen bijna onmogelijk leek, gebeurde. Ze werd beetje bij beetje beter.

Het klinkt allemaal heel tragisch en is het ook, maar ter plaatse zie je niet alleen de miserie zoals je die op televisie ziet. In die kampen merk je ook vreugde op, kinderen die spelen, lachen en naar de ‘kahwaja's’ – de blanken – wuiven. En je ziet de vastbeslotenheid van mensen die desondanks ze alles verloren hebben hun leven opnieuw in handen nemen.

Risico’s en gevaar zijn inherent aan het werken in conflictgebieden zonder gewapende escortes. Er zijn doorheen de jaren meerdere incidenten geweest, en sinds het ontstaan van AzG in 1971 zijn er 8 internationale vrijwilligers overleden als gevolg van een aanslag of ander geweld. Dit is te veel, maar we beseffen dat ons neutraal karakter of het feit dat we onpartijdige humanitaire hulpverleners zijn ons niet noodzakelijk beschermt. Toch is het zo dat gezien het aantal landen en crisissituaties waarin we werken, AzG tot voor het Afghanistan-incident (drie internationale en twee lokale medewerkers werden er vermoord), redelijk gespaard is gebleven.  Wij hopen dat ons medisch werk dicht bij de bevolking een zekere garantie biedt voor onze veiligheid en we hierdoor ook voeling houden met wat de gevaren zijn.”

(Interview 5 april 2005)

"De microbe van de fotografie heeft me pas later te pakken gekregen"

Bij het grote publiek is Henk Van Cauwenbergh vooral bekend door zijn foto’s voor de Showbizzkalender, waarin ieder jaar opnieuw een dozijn schaarsgeklede Bekende Schonen poseren. Maar zelf beschouwt hij dit eerder als een leuke afwisseling en situeert hij het zwaartepunt van zijn werk in een meer persoonlijke fotografie mét een verhaal. Hij verhuisde zopas naar de Provence, op een steenworp van enkele van zijn beroemdste klanten, en opent er binnenkort een chambre d’hôtes met de veelzeggende naam Mas La Bohème.

Mijn liefde voor het schrijven heeft me naar de Vrije Universiteit Brussel geleid. Ik woonde als kind in Knokke, dus Brussel lag niet echt bij de deur. In Gent was de richting Pol en Soc mijn beste optie, maar aan de VUB had je de richting Pers- en Communicatiewetenschappen, die nog veel beter aansloot bij mijn drang om te schrijven.

De microbe van de fotografie heeft me pas later te pakken gekregen, toen ik de beroemde fotograaf Peter Lindbergh ontmoette. Ik was gefascineerd door de manier waarop die man zo’n mooie verhalen in zijn fotografie kon verwerken. Toch heb ik de tekst nooit helemaal losgelaten; het liefst combineer ik beide. Ik breng heel vaak een beeldverhaal, zoals bijvoorbeeld over de weduwe van Marcel Cerdan, waarbij de tekst op de foto wordt  tentoongesteld. Dat is mijn aparte manier om mijn journalistieke achtergrond te verwerken in mijn fotografie, in plaats van er gewoon een boek van te maken.

Aan mijn studententijd aan de VUB heb ik erg positieve herinneringen. Ik ben nooit gebuisd, daar zorgde ik wel voor, omdat ik mijn studies helemaal zelf moest bekostigen. Ieder weekend trok ik terug naar Knokke om er te werken in het casino. Daardoor had ik zelden de gelegenheid om op café te blijven hangen met mijn medestudenten. Ik was ook allesbehalve studentikoos. Het hele gedoe met klakken, dopen en cantussen was aan mij niet besteed.

“Ik had de openheid van de VUB nodig om goed te kunnen functioneren: als ik mij aan een hele hoop strikte regels moet houden, verlies ik meteen al de helft van mijn mogelijkheden”

Vooral de openheid van geest aan de VUB is mij bijgebleven. Je werd er op een spontane manier als een volwassene behandeld en niet betutteld als een schoolkind. Ik kwam uit dat dwingende regime van het secundair onderwijs in de jaren zeventig, en toen ik aan de VUB kwam, viel dat als een juk van mij af. Ik had die openheid ook nodig om goed te kunnen functioneren: als ik mij aan een hele hoop strikte regels moet houden, verlies ik meteen al de helft van mijn mogelijkheden. Aan de VUB heb ik geleerd om een flinke portie zelfdiscipline te kweken en dat werpt tot op heden zijn vruchten af. En ik herinner me nog steeds dat ik me er altijd open en vrij heb gevoeld. Ik ging als kind niet graag naar school, omdat ik er een probleem mee had van altijd maar vanalles te moeten, en naar de VUB ben ik nooit tegen mijn zin gegaan.

Een hechte band met Brussel heb ik niet echt overgehouden aan mijn studententijd. Niet alleen trok ik van vrijdag tot maandagochtend terug naar Knokke, maar bovendien zat ik ook nog eens op kot in Antwerpen, omdat ik gratis kon logeren bij een tante. Dus pendelde ik iedere dag op mijn motor tussen Antwerpen en Brussel. Ik trok wel eens de stad in, maar dat is intussen helemaal verwaterd. Maar ik herinner me wel dat het een verrijkende ervaring was om mijn leven te verdelen tussen deze drie steden.

Mijn verhuizing naar de Provence zal weinig impact hebben op mijn werk: ook voordien werkte ik al voor negentig procent in het buitenland. Nu woon ik zelfs dichter bij enkele van mijn grootste klanten (lacht). Bijvoorbeeld Charles Aznavour, en prinses Caroline van Monaco. Aznavour is nu al tachtig, maar nog steeds druk bezig. Ik maak foto’s voor zijn promotie. Hij is nu bijna mijn buur, en komt binnenkort onze chambre d’hôtes officieel openen. Bovendien heb ik al gemerkt dat het Franse publiek meer van mijn werk koopt dan het Vlaamse publiek. Fransen lijken vanuit hun achtergrond spontaner te investeren in cultuur en mooie dingen, terwijl de Vlamingen het gewoon mooi vinden en dan weer buitenstappen.

De Showbizzkalender is slechts een klein aspectje van mijn werk. Het is een soort etalage waarmee ik mijn naamsbekendheid heb verworven, maar het is niet mijn ultieme ambitie. Ik vind het fijn om ook eens op die manier te werken, maar ik wil toch vooral mijn energie steken in persoonlijke projecten waarbij ik fotografie en journalistiek kan combineren. Ik wil dat ook graag doorgeven aan anderen: zo begin ik binnenkort met het organiseren van workshops fotografie voor amateurfotografen.

(Interview 24 februari 2001)

Ergens heb ik altijd al geweten dat ik in Brussel wilde studeren, het is een echte stad met mooie en minder mooie kanten, en die laatsten maken het zo interessant. Er is ook veel te doen in en rond Brussel. Feestjes, kunst, cultuur. Bovendien staat communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel hoog aangeschreven, dus dat zijn twee vliegen in één klap. Toen ik in het zesde jaar op een infodag over de campus liep, scheen de zon en floten de vogels. Ik liep op de esplanade, at een broodje in het restaurant… en ik was verkocht. Ook ligt het centrum van Brussel op een boogscheut, dankzij de metro of de tram. 
Mijn favorietje plekje op de campus is het dak van het B-gebouw: een prachtig panorama en in de zomer een leuke plek om te zitten. In de stad ga ik graag naar de vele, leuke winkeltjes in en rond de Dansaertstraat.

“Redelijk, ja, maar niet ten koste van gevoel en intuïtie”

Leeftijd

54 jaar.

Diploma’s behaald aan de Vrije Universiteit Brussel

Een Kandidatuur Geneeskunde in 1973, nadien Licentie Pers- en Communicatie in 1977, gevolgd door een Aggregaat HSO en een Bijzondere Licentie Europees Recht.

Beroep

Partner en Managing Director van ‘European Communications Strategies’.

Eerste job na het behalen van mijn diploma                      

Freelance journalist bij de Dienst Wetenschappen van de BRT (nu VRT).

Meest opmerkelijke studententijdmoment

D e legendarische concerten, in de eerste helft van de jaren 70, in het auditorium Paul Emile Janson van Tangerine Dream, Supertramp, Donovan en Procol Harum.

Beste karaktereigenschap gescherpt aan de Vrije Universiteit Brussel

Ongebonden kritisch en tolerant denken.

Redelijk eigenzinnigheidsfactor

Eigenzinnig, zeker, maar het mag geen excuus zijn om zich af te sluiten van de anderen. Redelijk, ja, maar niet ten koste van gevoel en intuïtie. En vooral: jezelf in vraag blijven stellen.

Meest memorabele professionele gebeurtenis                                   

Als journalist: mijn interviews met Paul McCartney, Yoko Ono, Brian Wilson en Françoise Hardy. Als adviseur: dat ene kantelmoment waarop je voelt dat je advies, op het hoogste niveau, als vanzelfsprekend wordt aanvaard.

Minst memorabele professionele gebeurtenis

Het, tegen je eigen principes en overtuiging in, moeten uitvoeren van door anderen genomen beslissingen.

Mooiste persoonlijk moment

Het vinden van de Grote Liefde.

Favoriete vrije tijdverdrijf

Muziek en film, en liefst beiden samen.

De droom die ik nog wil nastreven

Een langspeelfilm op het getouw zetten.

Studeren in Brussel is...

De poort naar de wereld, als je ervoor open staat.

(Interview 9 januari 2008)

OVERTUIGD OM TE KOMEN STUDEREN AAN DE VUB?

Start je inschrijving nu!

Internationale kansen

Communicatiewetenschappen, dat is natuurlijk ook je talenkennis vergroten en je wereld verruimen. In de hoofdstad, waar je zomaar op straat een nieuwe taal kan oppikken of een andere cultuur leert kennen. Of in de VUB-aula’s, waar je dankzij onze internationale masters ook Engelstalige vakken volgt en internationale collega’s ontmoet.

ERASMUS+: naar elders in Europa

Mag het wat verder zijn? Dan kan je ook een deel van je opleidingstraject in het buitenland volgen via het Erasmus+ programma. Binnen de opleiding Communicatiewetenschappen kan je op Europese uitwisseling naar maar liefst 17 steden in 15 landen. Een inspirerende buitenlandse ervaring die niet enkel voor die paar gelukkigen is weggelegd. Net omdat we weten hoe belangrijk een internationale studie-ervaring is voor je persoonlijke en academische vorming, maar ook voor je professionele carrière, zetten we ons elk academiejaar opnieuw in voor een slaagkans van honderd procent. Met andere woorden: Ben je geslaagd voor je communicatiewetenschappelijke vakken en wil je op Erasmus? Dan kan je op Erasmus. Meer nog, negentig procent van onze studenten belandt ook nog eens op de bestemming van z’n eerste keuze. Mooi, toch?

Marloes ruilde Brussel in voor Tartu, Estland. Ze volgde er vier vakken die ze aan het begin van het semester naar eigen interesse mocht uitkiezen: “Wellicht is Estland een wat ongewone keuze, maar dat vond ik net zo interessant. Het is eens wat anders dan Spanje of Italië. Tartu bleek de perfecte studentenstad: levend, met een bruisend uitgaansleven, een goede universiteit en de perfecte grootte voor een internationale student. Groot genoeg om je niet te vervelen, klein genoeg om alles te voet af te leggen en veel mensen te leren kennen.”

SCOM Erasmus+

International Exchange Destinations: op uitwisseling buiten Europa

Naast het Erasmus+-programma heb je ook nog andere internationale mogelijkheden, naar maar liefst 16 bestemmingen buiten Europa, zoals China, Zuid-Korea, Zuid-Afrika, Chili of Washington. Washington? Wel ja: een érg gegeerde bestemming, maar toch krijgen we er elk jaar opnieuw een beurs te pakken. Gewoon, omdat we er ons uiterste best voor doen.

Brenda beleefde een mini American Dream in Washington D.C., dankzij het The Washington Center for Internships and Seminars. Ze volgde er workshops en enkele vakken en liep stage bij de Hispanic Heritage Foundation: “Ik dook er bijna vier maanden lang in het dagelijkse leven als student, toerist én werknemer. Zo ontmoette ik in Washington D.C. mensen die ik nooit meer zal vergeten, maar leerde ook mezelf, de stad en de wereld beter kennen. Het was een onbeschrijflijk en leerrijk avontuur en ik ben eeuwig dankbaar dat ik het mocht meemaken.”

Communicatiewetenschappers veroveren de wereld

Een actueel en gedetailleerd overzicht van alle EU en non-EU bestemmingen binnen de exchange programma’s? Of gewoon meer weten? Stuur een mailtje naar exchange.outgoing@vub.ac.be.

Na je opleiding

Afgestudeerd? Dan ben je klaar om je eerste stappen op de arbeidsmarkt te zetten. Of je kan natuurlijk nog verder studeren. Of als onderzoeker aan de slag gaan. Het is vast leuk om te weten dat je met een diploma in de Communicatiewetenschappen dus carrièreperspectieven zat hebt. Een recent onderzoek bij onze alumni (afstudeerjaren 1990 - 2015) wijst namelijk uit dat de jobs waarin VUB-communicatiestudenten terechtkomen erg gevarieerd zijn. Zo gaat het grootste deel na de opleiding aan de slag in functies binnen sectoren als marketing, PR, reclame, telecom/IT, communicatie, wetenschappelijk onderzoek, overheid en politiek. Ook carrièrepaden in de audiovisuele sector, culturele, radio- en publiciteitssector of geschreven pers worden druk bewandeld. Daarnaast valt het op dat heel wat van onze alumni in totaal andere sectoren, zoals de financiële sector, het onderwijs en HR werkzaam zijn. Nog concreter? Akkoord. We zetten even de vaakst voorkomende jobuitwegen voor een VUB-communicatiewetenschapper op een rij. (bron: OVP Rapport, 2016)

 Reclame-, PR- en marketingsector

  • Sociale media verantwoordelijke
  • Digitale strateeg
  • Online marketingmanager
  • Communicatieverantwoordelijke
  • Reclameadviseur
  • Events en promotie medewerker
  • Projectcoördinator

 Radio-, televisie- en nieuwssector

  • Redacteur
  • Reportagemaker
  • Persverantwoordelijke

 Telecomsector

  • Productmanager
  • IT-consultant (bv. omgaan met digitale veranderingen en journalistieke innovatie)
  • Onderzoeker op een R&D-afdeling
  • Communicatiemedewerker

 Onderzoek en onderwijs

  • Wetenschappelijk onderzoeker
  • Marktonderzoeker
  • Leerkracht

Overheid en politieke sector

  • Beleidsadviseur (bv. medewerker strategisch team)
  • Beleidsmedewerker
  • Woordvoerder
  • Kabinetsmedewerker

Culturele sector

  • Centrumverantwoordelijke
  • Communicatiemedewerker

 

Zaakvoerders en zelfstandigen in al deze verschillende sectoren

Na je opleiding

Phd

Masterdiploma op zak, maar niet meteen zin om de academische wereld te verlaten? Tijdens je studies op een onderwerp gebotst dat je mateloos kan blijven boeien? Een problematiek die je helemaal wilt uitdiepen? Een onderzoeksdomein waarin jij expert wilt worden? Als doctoraatsstudent voer je minstens 4 jaar lang voltijds onderzoek uit aan de universiteit, onder leiding van een promotor. Ook de combinatie met een lesopdracht als assistent behoort tot de mogelijkheden. Meer weten? (link naar doctoreren op vub)

Eerste stap op de arbeidsmarkt

We stomen jou op de best mogelijke manier klaar voor elk van de loopbaanperspectieven die een masterdiploma in de Communicatiewetenschappen je biedt. Om de meest complete communicatiewetenschapper in jou naar boven te halen, stellen we dan ook voortdurend de match tussen de academische opleiding en het professionele werkveld in vraag. Wat moet een communicatiewetenschapper weten? Wat moet hij kunnen? We reiken je daarom, naast een opleiding tot kritische wetenschapper een brede waaier aan relevante en praktijkgerichte (communicatie)vaardigheiden aan. Zo ben je klaar om je eerste stappen op de arbeidsmarkt te zetten.

Je wil het professioneel helemaal maken? De VUB staat je enthousiast bij, met onder andere workshops en netwerkevents, permanente vormingen en startersseminaries, een eigen Career Center, hulp en tips bij sollicitaties, enzovoort. Kortom, alles voor een carrière als hoogvlieger.

Blijven studeren

Na het behalen van je bachelordiploma Communicatiewetenschappen, kan je doorstromen naar vier eenjarige masterprogramma’s: Media, internet & globalisering, Media & cultuur, Media, journalistiek & politiek en Media, strategische communicatie & marketing.

Maar ook na het behalen van je masterdiploma Communicatiewetenschappen kan je nog verder studeren. Master-na-master-opleidingen (MaNaMa’s) als de Specifieke Lerarenopleiding in de humane wetenschappen, Bedrijfskunde of European integration and development.

Studeren is niet langer beperkt tot één fase in het leven. De VUB heeft daarom een groot aanbod van opleidingen die je kan combineren met een baan. Op de hoogte blijven van de ontwikkelingen in je vakgebied en je toekomst gaaf houden? Kies voor de combinatie ‘Werken en studeren’ aan de VUB.

Infopunt Studenten

+32-2-6292010
info@vub.ac.be

StudieBegeleidingsCentrum (SBC)

+32-2-6292306
begeleiding@vub.ac.be

StudentenAdministratieCentrum (SAC)

sac@vub.ac.be

Faculteitssecretariaat Economische en Sociale Wetenschappen & Solvay Business School

+32-2-6292508
faces@vub.ac.be