Toegepaste Economische Wetenschappen: Handelsingenieur

Economie als basis, technologie als toegevoegde waarde, ondernemerschap als leidraad. Dat is de filosofie achter de opleiding Toegepaste Economische Wetenschappen: Handelsingenieur. Wil je met kennis van zaken een bedrijf leiden, dan moet je niet alleen kunnen terugvallen op een grondige economische vorming, maar moet je ook inzicht hebben in het totaalproces van de onderneming…

Lees verder

Studenten vertellen

Close the Gap, bridging the digital divide

Handelsingenieur Olivier Vanden Eynde (24) richtte tijdens zijn studententijd de organisatie Close the Gap op. Close the Gap, nu een spin-off van de Vrije Universiteit Brussel, knapt gebruikte bedrijfscomputers op en stelt ze ter beschikking van sociale projecten in ontwikkelingslanden.

Toen ik een jaar of 10 was, ‘sleutelde’ ik voor het eerst aan de computer die mijn vader wilde weggooien. Ik merkte dat ik de computer weer aan de praat kon krijgen. Tot grote vreugde van mijn jongere zusje die dan met de computer mocht spelen. Toen de dierenartspraktijk van mijn vader uitbreidde, volgde de ene computer na de andere. Alle kleine herstellingen en aanpassingen deden we zelf. Met de afdankertjes mocht ik knutselen. Al snel slaagde ik erin eenvoudige computers in elkaar te steken voor mijn jongere broertjes en zusje. Tijdens mijn studietijd besloot ik mijn afstudeerproject te wijden aan een, zeg maar, vertaling van mijn ‘computer-voor-broers-enzus-project’ naar de grote wereld.

Tijdens het derde jaar van mijn handelsingenieursopleiding moesten we een virtuele onderneming oprichten. Samen met enkele andere collegastudenten en met de steun van de universiteit hebben we er, in plaats van een virtuele, een feitelijke onderneming van gemaakt. Alleen hadden we er nog geen naam voor. Na een trip naar Londen waar ik in de metro continu “Mind the gap” hoorde, viel mij de naam Close the Gap te binnen.

“Wanneer een bedrijf zijn computers op een professionele manier wil verwijderen, dan kost dat al gauw tot vijftig euro per toestel”

Het eigenlijke principe van Close the Gap is eenvoudig. Een bedrijf vervangt zijn computers om de drie, vier jaar. Je kunt de afgedankte toestellen aan het personeel geven, maar steeds meer bedrijven komen daarvan terug, omdat het achteraf vaak tot discussies leidt. Wanneer een bedrijf zijn computers op een professionele manier wil verwijderen, dan kost dat al gauw tot vijftig euro per toestel. Daarom stellen wij aan bedrijven voor dat ze hun computers aan Close the Gap geven. In ruil daarvoor draagt Close the Gap zorg voor het hele logistieke proces. Dit proces is overgens ISO 9002 gecertificeerd. Wij zorgen ervoor dat de computers worden opgehaald, maken een inventaris en een statusrapport van het materiaal en voeren een ‘government datawipe’ uit. Bovendien krijgt elke donor de garantie dat zijn computers terechtkomen in een niet-commercieel project in Afrika. En de meeste bedrijfsleiders, zeker in Nederland, zijn zich bewust van hun maatschappelijke rol. De bedrijven krijgen overgens ook een goede return. Ze zijn niet alleen verlost van een logistiek probleem, ze kunnen het schenkingsproject ook gebruiken voor hun interne en externe communicatie.

Close the Gap stelt wel bepaalde eisen aan het geschonken materiaal. We aanvaarden alleen computers van bedrijven, niet van particulieren, omdat bedrijven meestal over uniforme toestellen van grote merken beschikken. Dat maakt het voor ons makkelijker om het onderhoud op lange termijn te garanderen. Ook moet het geschonken materiaal aan bepaalde criteria beantwoorden. We werken alleen met kwalitatief hoogstaand materiaal. De toestellen moeten minimaal een Pentium II-processor hebben en uitgerust zijn met een scherm van vijftien inch. De realiteit toont ons dat het merendeel van de donaties Pentium III-computers zijn.

“De meeste bedrijfsleiders zijn zich bewust van hun maatschappelijke rol”

 De voor hergebruik klaargemaakte computers worden vervolgens naar Afrika gestuurd, waar ze gebruikt worden in sociale en educatieve projecten. We werken met scholen en universiteiten, maar ook ziekenhuizen en o.a. opleidingscentra komen in aanmerking. De selectie van de projecten gebeurt aan de hand van vier criteria: het mag niet gaan om commerciële initiatieven, er moet een concrete vraag zijn, de nodige kennis van hard- en software moet ter plaatse aanwezig zijn en het moet gebeuren in samenwerking met de lokale overheid of aan de hand van partnerships met lokale organisaties. We benutten dus het aanwezige talent en het potentieel van de mensen ginder. Close the Gap biedt eigenlijk geen hulp, maar voorziet aldus in een vraag. We zorgen voor ondersteuning en opleiding van de lokale mensen en werken en denken vanuit kracht, talenten en mogelijkheden van de mensen in onze actielanden. Niet in termen van macht, hulp of welke andere ongelijke aanpak dan ook.

De Afrikanen krijgen de computers overigens niet helemaal gratis. Ze betalen de kosten die wij maken voor het refurbishen van de computers, ongeveer veertig tot vijftig euro per toestel en ze moeten het transport voor hun rekening nemen, tenzij ze daarvoor sponsors vinden. Close the Gap faciliteert dit hele proces uiteraard wel zo sterk mogelijk. In principe is er dus een kleine logistieke participatie nodig en dat is ook goed, want op die manier tonen de mensen ginder hun engagement en krijgen zij het eigenaarschap van de hardware.

“Close the Gap biedt eigenlijk geen hulp, maar voorziet in een vraag”

Wat begon als een studenteninitiatief lijkt wel uit te groeien tot hèt ‘ethisch ondernemen-project’ waar meer en meer Belgische en Nederlandse bedrijfsleiders zich achter willen scharen. Bedrijven als Mobistar, Nashuatec, Toyota, KLM, Randstad en andere schonken al meerdere duizenden computers. 3.800 computers werden reeds ter plekke in Afrika geïnstalleerd. KLM vliegt ze naar Afrika, Duval Guillaume verzorgt de reclame rond dit initiatief en Karel Van Miert wierp zich op als peter. Ook in Nederland vonden we een beschermvrouw voor ons ideaal: Europees commissaris Neelie Kroes. Bovendien is na een bezoek aan Zuid-Afrika en Namibië de Zuid-Afrikaanse aartsbisschop Desmond Tutu toegetreden tot het adviserend comité. Ook de Nederlandse oud-minister Jan Pronk, de speciale VN-gezant voor Sudan en mevrouw Heijn (aidsambassadrice en de vrouw van supermarktman Albert Heijn, red.) maakt er nu deel van uit. Om nog meer bedrijfsleiders over de streep te trekken, organiseerden we op vrijdag 3 december een netwerkdag op de Vrije Universiteit Brussel waarop CEO’s en politici konden kennis maken met ons initiatief. Een succes. Na deze dag konden we het aantal schenkingen van computers optrekken tot zo’n 20.000 computers voor eind 2005. Voorlopig werven we alleen donors in België, Nederland en Duitsland, maar op termijn willen we ook in andere Europese landen inzamelen.

(Interview 17 december 2004)

Ik voelde me op de Vrije Universiteit Brussel direct thuis, en nu nog steeds. Als ik hier op de campus aankom dan heb ik altijd een tof gevoel. Ja, het is echt plezant om naar de unief te komen! Volgend jaar ga ik op kot. Het hoort toch een beetje bij het studentenleven en je leert jezelf zo echt kennen. En het is ook handiger met TD’s en andere fuiven. Handelsingenieur heb ik gekozen omdat het een brede richting is met wetenschappen, talen en economie. Zo heb ik later veel keuzemogelijkheden.

“Wanneer beslis je je droom op te geven?”

Jacques Langhendries vertrok voor een carrière met de spreekwoordelijke sky als limit, maar besloot plots het roer om te gooien en een eigen bedrijf in glasverwerking op te starten. Vader van drie kinderen zijnde, zei hij toch zijn job op en verdiepte zich gedurende twee jaar in het opzetten van zijn eigen onderneming en het zoeken naar financiers. Vandaag staat zijn bedrijf, High 5 Recycling, in de haven van Antwerpen jaarlijks in voor de recyclage van maar liefst 20.000 ton, veelal vervuild, vensterglas.

“Mijn carrière begon in feite toen ik aan de VUB met mijn proefschrift 'kostenbatenanalyse van glasrecycling' in 1989 de allereerste OVAM-prijs behaalde. Na mijn studie Handelsingenieur Solvay kon ik onmiddellijk aan de slag als auditor bij PriceWaterhouseCoopers. Vervolgens kreeg ik van de Groep Verlipack de kans een flessenglasrecyclageproces op te zetten. Na 5 jaar voor Verlipack gewerkt te hebben, kwam ik terecht bij de Nederlandse groep Van Gansewinkel als Director Business Unit Glass. In die functie was ik verantwoordelijk voor negen glasverwerkingsfabrieken verspreid over Nederland, Frankrijk en Portugal.”

Na een tijdje gewerkt te hebben in de sector groeide Jacques’ interesse in de verwerking van vlakglas. Dit was immers een nog onontgonnen markt. Voor de verwerking ervan moest een geheel nieuw proces worden opgezet, maar bij zijn werkgever vond hij met zijn plannen geen gehoor.

“Ik werd teveel de speelbal van de aandeelhouders. Gemaakte afspraken werden niet nagekomen.”

"In een impulsieve bui heb ik toen mijn ontslag gegeven. Wat me bezielde weet ik, nu ik terugkijk, nog steeds niet, maar zonder mijn vrouw te verwittigen zei ik mijn - nochtans boeiende - job op. Ik werd teveel de speelbal van de aandeelhouders. Gemaakte afspraken werden niet nagekomen. Ik kreeg meer en meer zin zelf de uitdaging aan te gaan. Bouw- en sloopbedrijven moesten immers nog altijd met hun glas naar het stort rijden.”

Eenmaal de beslissing genomen, werd Jacques in zijn directe omgeving geconfronteerd met veel twijfels. Toch heeft hij na zijn ontslag nooit getwijfeld. “Eenmaal de beslissing genomen, ben ik er resoluut voor gegaan.” En dat was nodig ook, want de gekozen weg was zeker niet de gemakkelijkste. De eerste hindernis was het zoeken van financiers.

 “Dat was een zeer moeilijke periode! Ik moest op zoek naar kapitaal in de periode van de crash van Lernout & Hauspie. Niemand durfde nog risico's te nemen. Uiteindelijk waren het de banken KBC en ING die als eerste bereid waren in te staan voor 70% van de financiering, mits het eigen vermogen bij elkaar werd gevonden. Het negatieve beeld dat banken weinig ondernemingsgezind, conservatief en risicoschuw zijn, klopt in dit geval dus niet. Het dossier van High 5 Recycling werd door hen grondig en kritisch bestudeerd en ze hebben de moed gehad me te steunen.”

“Eenmaal de beslissing genomen, ben ik er resoluut voor gegaan.”

Toch mocht Jacques niet te vroeg juichen. In België was namelijk geen enkele andere bereidwillige investeerder te vinden. Capital Ventures, Business Angels, de GIMV,... allemaal hadden ze een reden om niet mee in het project te stappen. “Was ik twee jaar eerder met mijn dossier op de proppen gekomen, voor het Lernout & Hauspie-debacle, dan had ik wellicht wel financiers in België gevonden. Al heb je nog zo’n degelijk onderbouwd dossier, ook de marktomstandigheden, de tijdsgeest en een portie geluk spelen een niet onbelangrijke rol. En dat geluk kwam net op tijd. Mijn vrouw had me een laatste kans gegeven toen ik in contact kwam met het Nederlandse Delta Groep BV. Ik lichtte mijn plannen toe en binnen een periode van 6 maanden was de deal rond. Mijn zoektocht naar het nodige kapitaal duurde uiteindelijk dus twee jaar. Twee moeilijke jaren waarin je een evenwicht moet vinden tussen je werk en het nastreven van je droom enerzijds en je gezinsleven anderzijds. Eigenlijk is het niet de combinatie die moeilijk is, want je hebt je gezinnetje om op terug te vallen. Het is vooral de onzekerheid die je je gezin aandoet om je eigen dromen te kunnen realiseren. Dat vreet aan een relatie, hoe graag je elkaar ook ziet. Er treden twijfels op. Financieel heb je het veel minder breed. Het is alsof je samen een berg beklimt. De ene wil absoluut die berg op, de ander raakt stilletjes aan moe en hinkt achterop. Wat doe je dan? Stug verder klimmen? Wanneer beslis je terug te keren, de berg af te dalen en dus je droom op te geven. Niet gemakkelijk hoor.”

“Het geluk kwam net op tijd”

Jacques’ studie-ervaring aan de Solvay Managementschool van de VUB kwam bij het opstarten van zijn bedrijf zeker van pas. “Tijdens mijn studies heb ik een goede basis meegekregen, aan de VUB leerde ik grote hoeveelheden leerstof te verwerken, zelfstandig te plannen alsook in team samen te werken.” De MBA die hij nadien aan de Boston University, waar het onderwijs meer case-study-gericht is en waar bovendien alle proffen verplicht actief zijn in het bedrijfsleven, volgde, ervaarde hij als een extra troef. Die bedrijfservaring integreren in het lessenprogramma is volgen hem een must. “Je kan toch niemand leren auto rijden, zonder zelf ooit met een wagen te hebben gereden." De dynamiek die Jacques tijdens zijn studiejaren wist te appreciëren, ontwikkelt hij nu ook bij het leiden van zijn bedrijf. Zo hanteert hij het KISS-principe: “keep it simple & stupid” oftewel “probeer duidelijk, transparant en eenvoudig te zijn”. En gaan de zaken goed, dan weerklinkt in de fabriekshal “I feel good” van James Brown!

(Interview 17 februari 2004)

"Bij Solvay was het bon ton om ambitieus te zijn en hard te werken"

We hebben elkaar ontmoet aan de Vrije Universiteit Brussel, waar we in hetzelfde jaar begonnen aan de Solvay Business school. Na onze studie zijn we eerst een jaar naar de VS getrokken dankzij een postgraduaat van ICHEC, omdat we eerst absoluut nog wat buitenlandse ervaring wilden opdoen.

Na dat jaar zijn we in België aan de slag gegaan, respectievelijk bij PriceWaterhouse Coopers en Master Foods. Maar al snel werd België ons weer te klein en dankzij een beurs van het Prins Albertfonds, dat jongeren onder de dertig een tijdelijke junior managementfunctie biedt voor Belgische bedrijven in het buitenland, konden we naar Azië. Daar hebben we heel wat nuttige ervaring opgedaan voor ons bedrijf dat we enkele jaren later hebben opgericht.

"Omringd zijn door ambitieuze mensen werkt ontzettend stimulerend"

In de wereld van de promotieartikelen is de prijs vaak doorslaggevend. Daarom werken wij voortdurend met fabrieken uit het Verre Oosten, voornamelijk China en Indië. Uiteraard kijken we er streng op toe dat alles geproduceerd wordt volgens ethische bedrijfsvoering en dat goederen voldoen aan alle EU-normen.

Als gevolg van onze reizen in Azië is snel ook een tweede bedrijf ontstaan: B&O Asian Antiques. We hebben onze vele zakenreizen naar het Verre Oosten kunnen combineren met onze passie voor Oosters antiek. We kopen oude meubelen, gebruiksvoorwerpen en terracottabeelden op in China, en laten die ter plaatse restaureren alvorens ze naar België te verschepen. Naast ons kantoor hebben we een winkel met toonzaal, maar we staan ook geregeld op beurzen. Het zijn twee aparte zaken die elkaar mooi aanvullen.

"Doordat we op kot zaten, ontdekten we hoe boeiend Brussel is"

Echt studentikoos waren we niet. We gingen wel geregeld naar fuiven, maar bij Solvay was het eigenlijk wel bon ton om ambitieus te zijn en hard te studeren. In andere richtingen werd je misschien al snel als een ‘streverke’ bestempeld, maar bij ons was het eigenlijk wel een eer om primus te zijn. Er hing zelfs een wat competitieve sfeer, zeker als de puntenlijsten geafficheerd werden. Omringd zijn door ambitieuze mensen werkt ontzettend stimulerend.

Ons vooroordeel dat Brussel een grijze en anonieme stad was, verdween al snel toen we op kot gingen. Doordat we op kot zaten, leerden we de stad steeds beter kennen en ontdekten we dat Brussel eigenlijk een heel boeiende stad is. En zoals velen zijn we er uiteindelijk blijven hangen om er te wonen en te werken. We hebben aan onze studententijd trouwens een aantal goede vrienden overgehouden, met wie we nog steeds geregeld afspreken voor een kookavond.

Ondernemen moet in het bloed zitten en als dat niet zo is dan kan de beste opleiding daar niets aan verhelpen. Maar voor ons was de opleiding aan de Solvay Business School een goede voorbereiding op ons beroepsleven omdat het een erg breed programma was dat je van heel veel verschillende zaken liet proeven, van wiskunde en chemie tot recht en economie. Bovendien werden deze vakken gegeven door mensen die zelf ondernemend en ambitieus waren. Het heeft ons niet alleen een mooi netwerk opgeleverd, maar ook een soort onafhankelijk denkvermogen bijgebracht. Aan andere universiteiten leek er een bepaalde stroom te bestaan waarin mensen meegezogen werden, maar aan de Vrije Universiteit Brussel leek men meer open te staan voor verschillende culturen en denkpatronen. Er hing een geest van onpartijdigheid en onafhankelijkheid.

(Interview 8 december 2009)

OVERTUIGD OM TE KOMEN STUDEREN AAN DE VUB?

Start je inschrijving nu!

Internationale kansen

Proef van praktijk tijdens stage of buitenlandse handelsmissie

Je kan aan de internationale handelsmissie deelnemen (in 2010-2011 was dit naar Indonesië en in 2011-2012 naar Turkije), waarbij je in naam (en dus ook voornamelijk op kosten) van een onderneming handelspartners (op)zoekt. Of je werkt een technologisch bedrijfsontwikkelingsproject uit of gaat, in België of in het buitenland, op stage in een bedrijf of instelling die je zelf mag kiezen.

Verbreed je horizon

Er zijn een aantal taalopleidingsonderdelen en enkele opleidingsonderdelen die in het Engels worden gedoceerd.

 

Binnen deze opleiding kan je op uitwisseling naar:

België
Bulgarije
Duitsland
Finland
Frankrijk
Italië
Letland
Polen
Slovakije
Slovenië
Spanje
Tsjechië
Turkije
UK

Voor een actueel en gedetailleerd overzicht van alle EU en non-EU bestemmingen binnen de exchange programma’s, contacteer exchange.outgoing@vub.ac.be

Na je opleiding

Phd

Masterdiploma op zak, maar niet meteen zin om de academische wereld te verlaten? Als doctoraatsstudent voer je minstens 4 jaar lang voltijds onderzoek uit aan de universiteit. Benodigd: een promotor, een onderzoeksonderwerp en voldoende financiering. Drie keer check? Waag je kans en doctoreer.

Eerste stap op de arbeidsmarkt

Gediplomeerden handelsingenieur Solvay van de Vrije Universiteit Brussel worden zowel door de bedrijfswereld als door internationale instellingen sterk gegeerd. Met dergelijke polyvalente opleiding kan je haast overal terecht.

Onze afgestudeerden vind je, nationaal en internationaal, terug in sectoren zoals banken en verzekeringen, chemie en farmaceutica, consulting, audit en reclame en dat vooral in operationele en strategische functies.

Sommigen bouwen een carrière uit in een verkoop- of marketingfunctie, anderen belanden in een financiële functie en wie doorstoot tot het topmanagement (en dat doet zowat een kwart van onze alumni) is natuurlijk betrokken bij alle afdelingen van de onderneming.

Je wil het professioneel helemaal maken? De VUB staat je enthousiast bij, met onder andere workshops en networkevents, permanente vormingen en startersseminaries, een eigen Career Center, hulp en tips bij sollicitaties, enzovoort. Kortom, alles voor een carrière als hoogvlieger.

Blijven studeren

Studeren is niet langer beperkt tot één fase in het leven. De VUB heeft daarom een groot aanbod van opleidingen die je kan combineren met een baan. Op de hoogte blijven van de ontwikkelingen in je vakgebied en je toekomst gaaf houden? Kies voor de combinatie ‘Werken en studeren’ aan de VUB.

Infopunt Studenten

+32-2-6292010
info@vub.ac.be

StudieBegeleidingsCentrum (SBC)

+32-2-6292306
begeleiding@vub.ac.be

StudentenAdministratieCentrum (SAC)

sac@vub.ac.be

Faculteitssecretariaat Economische en Sociale Wetenschappen & Solvay Business School

+32-2-6292508
faces@vub.ac.be